Welatparez.com 

Diyarî dikim ji bo Aysel Çurukkaya, ya ku her demê nîşana berxwedana li dijî zilmê dibînim.

Hêvîdar Zana

Ew roja çendan ji îşkencê bû nema dihate bîra wê. Ne roj didît, ne jî katjimêr hebû. Şingîniya dengê deriyan û nalenala mirovan her tişt di nava xwe de fetisandibûn. Ji her derê bêhna xwînê dihat. Mirovahî ketibû bin lingan. Jixwe li wir xweda tune bû û mihemmed çûbû iznê. Lê bîr û baweriyê û serîhildana li dijî wê zilmê, di hundirê wê keleha zilmê de, liberxwe dida.

Kesekî dengê wan nedibihîst. Qêrînên wan li nava rûçkê dîwarên cemidî diketin û li wan vedigeriyan. Yên ku mîna şitlên darên nûhatî ketibûn wir, di roj û şevekê de qurmiçîbûn. Ew jî êdî ne mîna berê bû. Çavên wê yên zeytûnî mîna berê ne bi şewq bûn. Qefla porê wê yê mîna qetranê bi rojan şeh û sabûn nedîtibû. Xwîn û xwêdan li ser rûçkê wê tevlîhev bûbû. Lê ew hîna jî bedew bû. Bedewiya bîr û baweriyên wê di reşika çavên wê û beşişandina li ser lêvên wê de dihat! dîtin. Hinek caran, piştî ku zebanî ji derdora wê diçûn û ew di nava bêdengiya wê odekê de bi tena serê xwe dima, hevalê jiyana wê, hevserê wê û hevalê bîr û baweriyên wê dihate bîra wê. Ew berî salekê zewicî bûn. Ji hev hezkiribûn, dil û mêjiyê wan çav û destên wan bûbûn yek. Cihazê ku dayika wê jê re çêkiribû, di nava buxçikan de girêdayî mabû. Ew mîna bûk û zavan têra dilê xwe bi hev şa nebûbûn. Li gora wan heger welat bindest bûya, ne malbat, ne evîndar û ne jî zarok serbest dibûn. Dîsa ev yek hate bîra wê û hişyar bû. Bi tenê dixwest bizanibe hevalê wê li kuderê ye û çi dike. Lê heger nizaniba jî ne xem bû. Wana soz û peymana liberxwedanê dabûn hev, ew li kûderê dibin bira bibin, ewê liberxwe bidin. Dibe ku di wê îşkencexanê de hinek caran dengê qêrîna wê û hevserê wê tevlîhev dibû, lê hayê wan ji hev tunebû.

Ne xema wê bû. Dijminatî bê minetî bû, û wê soz û peyman dabû ku, wê eniya bilind li hemberî wî dijminî netewîne. Zebaniyekî rojek ê ji wê re gotibû,”e! mê qebeheteke wisa bi serê te de bînin ku tu tucaran nikaribî ! endamekî li civaka xwe zêde bikî”…Wê, li hemberî van gotinan dengê xwe nedikir, lê di dilê xwe de digot,”ma ne wê her kes rojekê bimre, hema bera mirina min jî bi vî awahî be, bera cenazeyê min ji binê vê zindana tarî bi ser dayika min de here, lê ezê gotineke bi tenê jî ji vî devî dernexînim”. Wê ta wê rojê, li beramberî hewqas îşkence, navê xwe jî nepejirandibû. Her cara ku ew ne liser hişê wê dianîn diavêtin qawîşê, hevalên wê li dora serê wê kom dibûn, serçavê wê ji xwînê pak dikirin û li hêviya wê diman heta ku wê çavên xwe yên zeytûnî vedikirin û bi serbilîndî digot,”min tiştek negot”.

Wê rojê jî her dû hevalên wê li ber serê wê bûn, li hêviya vebûna çavên wê û gotinên wê bûn. Gelek xwîn wenda kiribû, ji taqet ketibû. Destên wê bê rih bûbûn, çermê bedena wê bi derbekê re reş û şîn bûbû.

Piştî demekê çav vebûn, lê gotin nehatin. Çavên wê di nava serê wê de sipî dikirin,wê mîna mirovekî ku aqil wenda kiribe, bi çavekî nenas li derdora xwe temaşe kir. Dema ku ! çavên wê ketin çavên hevalên wê, nerînên wê cemidîn û iskîniyeke bi şewat jê derket. Rondik, ji her du çavan li pey hev digindirîn. Girîyekî bêdeng, lê ji kezebê dikir. Li ser wî welatê wêran, bûkaniya xwe ya yek salîn, li ser evîna xwe û her tiştê ku ew dikir însan digiriya. Bersiva pirsên kesî nedida. Ew di rojekê de pîr bûbû. Dema ku rahişt mirêkê û bi çavên serê xwe dît ku porê wê yê mîna qetranê di şev û rojekê de reng avêtiye, baweriya wê bi gotinên di çîrokan de hat. Mirêk avêt di erdê de lêxist û perçe perçe kir. Ji ser çavên xwe, ji porê xwe, ji bedena xwe nefret dikir. Xwe çîp tazî dikir, diçû li ber avê disekinî û di wê zivistanê de bi seetan ava mîna qeşayê bi ser xwe de berdida û bedena xwe mist dida. Piştre jî betaniyek diavête serxwe, xwe di goşeyekê de diqurnisand û dîsa bi wan çavên vala li valahiyê temaşe dikir. Nîv seetek derbas nedibû, di xewn û xeyalan de kûr dibû, tiştek dihate bîra wê û careke din radibû… bedena xwe dida ber ava cemidî û bi neynûkan! dixeritand. Weke ku bixwaze şopa hinek destên pir bi gemar we! nda bike

Hevalên wê nizanîbûn çi bikin, bi mitale bûn, diqeherîn, lê bêçare bûn. Ew çûbû yeke din ketibû şûna wê. Gotin ji devê wê dernediket, xwarin nedixwar û heger ji taqet de neketa ranediket. Ji şiklê mirovan derketibû. Jixwe nedixwest li ser çavên xwe binere û her eyneya ku didît, dişikand. Piştî du mehan rewşa wê girantir bû. Dû meh di ser bûyerê re derbas bûbûn û ew mîna jinên din nexweş neketibû, ango xwîn nedîtibû. Ew ji nişkê ve radibû, xwe dibin guhê dîwaran de lêdixist, dilê wê hênik nedibû, îcar derdikete ser textê jorîn yê renzê û xwe diavête jêr. Ev yek rojê deh caran dûbare dikir. Dema ku hevalên wê dixwestin wê zeft bikin jî, xwe bi taqeteke nedîtî ji nava destên wan rizgar dikir û careke din dibeziya dîwaran.

Dawiya dawî, şevekê nîvê şevê ji xew rabû û kire hewar,”Hewar... hewar... min ji vê eziyetê xelas kin, werin vî pîçê dewletê ji bedena min derxînin, ewê min bikuje hevalnooo!..

Hevalên wê xwe ji nava cihan avêtin der û li ser serê! wê kom bûn. Hersiyan destên xwe li stuyê hev pêçan û rondikên xwe tevlîhev kirin. Li ser welat, li ser axê, li ser bûkaniya wê, li ser xewn û xeyalên wê, li ser mirovahiya ku ketibû wê rewşa kambax giriyan û giriyan...