Welatparez.com 

Küçüklüğünü daha sonra kendisinden duyduğum birini tanıyorum. Büyüdüğünde gerçekten büyüdü. Çok iş yaptı. Çok etkiledi. Ama durması gereken yerde durmayı bilemedi. Bu nedenle hızla ilerliyor. fakat menzilinden çoktan çıktı. Şimdi sağa sola çarpıyor ve nerede nasıl duracağı belli değil. Duyguları, düşünceleri nasıl böyle bir hal aldı? Durması gereken yer tam olarak neresiydi, insan ona bile tam olarak karar veremiyor. Diyelim ki dört duvar arası! Sonuçta durmamasının bedeli çok ağır ödeniyor.

Çocukluğuna dair bir anısı var; beslediği güvercinlerden biri bir gün kaçmış. Sonra ne hikmetse geri dönmüş. Güvercinin kendisini bırakıp kaçmasına öyle öfkelenmiş ki intikam için tüylerini yolup bırakmış. Bunu daha çocukken yapmış. Bir çocuğun taşıyabileceği duygular mı bunlar? Güvercin kaçmışsa kaçmıştır. Güdüsel bir durumdur bu, dürtüdür. Yani sonuçta bir hayvan. Senden de kaçabilir. Hayvancağazın tüyleri nasıl yolunur ki? İntikamcılık, kendini fetişleştirmiş bir bencilliğin yatağındaysa olur. Bir de muhatabını hem hiç, hem de tümüyle kendine ait görmekle. Kuş olsun, insan olsun fark etmez.

Büyüdükçe temas ettiği etmediği her şeyi ve herkesi aynı biçimde ele aldı. Kürdistan ona ait, üzerinde yaşayan insanlar ona ait, hele emek verdiği hareket ve onun içindekiler daha çok ona ait. Hepsi o güvercin gibi. Ancak ve ancak onun görüş alanında uçabilirler. Görüş alanı dışına çıkan ne olursa olsun tüyleri yolunmaya mahkumdur.

Sonra bir gün ‘yetersiz yoldaşlar’ yüzünden yakalanınca kendisi görüş mesafesinden çıktı. Başkaları, gözleri oldu, onların gözleriyle bakmaya başladı. Şimdi tüm gücüyle her şeyi yolunmuş kuşa çeviriyor. Kürdistan’ın bir kesimi güç olacak, yersiz yönlendirmeleriyle yoldurtmaya çalışıyor. Halkın önü açılsa yıllardır üzerine çöreklenen rantçılardan kurtulacak iradesini yoluyor. Hareketi zaten yolunmuş kuşa çevirdi. Hepsi bencilliğinin intikamı...

Bir doğuşun şansı nasıl da yok oluş talihsizliğine eviriliyor. Güvercin büyür, sonra görüş alanın dışında büyüyecekse bırakırsın orada büyüsün. Olması gereken bu. Fakat sanıyorum artık talihsizliğe dönüşen bu gerçeği halk olarak çekeceğiz. Ta ki geri dönmemeyi, kendi kanatlarımızla uçmayı öğrenene kadar...